Welcome  To

Space's ..oZ* 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

•|| Sa-La-P^a^O  ||• 

D a Y  ..★.. 1/04/07

T i m E ..★..  12.52 น.

 --------------------------------------------- 

•  •  •  •

                                               (ﾉω-ヾ) อะไรที่มากกว่า ----- ★

                                 จะ1ปีกว่ากับความเป็นเพื่อนของเรา มานเร็วเนอะว่ามั้ย

                               ฉันยังจำได้อยุ่เลย ว่าชิงแชมปีที่แล้วเราพึ่งได้รู้จักกานเอง

                      อีกม่ายกี่วันมันก้อใกล้จะถึงชิงแชมและอ่า ปีที่แล้วเราพึ่งได้คุยกานเอง

            วันที่ฉันแข่งแล้วฉันแพ้มา ยังชวนแกไปซื้อไอติมอยู่เลย แกก้อเดินจะฉันซะทุกรอบเลย 

             ไปๆมาเราก้อคุยกันเฉยเลย ตลกดีเนอะ ฉันม่ายคิดว่าจะสนิทกะคายได้เร็วเท่าแกเลย

           ตั้งแต่นั้นเราก้อคุยกานมาเกือบตลอดเลยเนอะ แล้วปีที่แล้วเราก้อไปเล่นสงกานด้วยกาน

                            .....................................................................

                               ฉันก้อม่ายรุ้หรอกว่าแกจะได้อ่านมันมั้ยแต่ฉันก้อจะเขียน

                                ฉันขอบคุณสำหรับความเป็นเพื่อนที่แกมีให้ฉันตลอดมา

                     ฉันกับแกมานคงเป็นอารายมากม่ายได้นอกจากคำว่า"เพื่อน"แหละเนอะ

                         มานคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่เราจะได้รู้จักกาน ที่มีเวลาดีๆให้กาน

                       พอถึงเวลานั้นมานก้อม่ายอาจเปลี่ยนอารายไปได้นอกจากคำว่าเพื่อน

                       ขอบคุณที่คุยกะฉันเวลาที่ฉันม่ายมีใคร ขอบคุณกับคำปรึกษาทุกเรื่อง

                             ขอบคุณที่คุยกับฉันเวลาที่ฉันร้องไห้ ขอบคุณที่ยังเป็นห่วงฉัน

                              ขอบคุณอารายหลายๆอย่างที่ฉันเขียนมานออกมาม่ายหมด

                 ความเป็นเพื่อนของเรามานมากมายจนกว่าจะเขียนมานออกมาได้หมด จิงมั้ย

             ฉันมีความทรงจำดีๆกะแกมากมายเลยนะ ฉันก้อม่ายอยากเสียเพื่อนแบบแกไปหรอก

                           ก้ออยากจะคุยกะแกต่อไปเรื่อยๆ คุยกับแกนาน เหมือนแต่ก่อน

                               แต่มานมีอารายบางอย่างที่ทำให้ฉันมีความรู้สึกเปลี่ยนไป

                       แกคงม่ายเข้าใจฉันหรอก ว่าการที่เรามีใครซักคนที่เรารักมานมากๆ

                      ม่ายอยากจะเสียมานไป ที่เราคิดว่าคนๆนี้คงม่ายทำให้เราเสียใจหรอก 

       มานจะทำให้เราเปลี่ยนความรู้สึกดีๆที่มีมานเปลี่ยนไป ฉันก้อม่ายคิดว่าแกจะทำแบบนี้หรอก

                   ก้อเข้าใจว่าแกม่ายได้ตั้งใจ แต่ไม่รู้สิมานบอกไม่ถูกหรอกว่ามานรู้สึกยังไง

                             กับความม่ายได้ตั้งใจของแก ขอโทษนะที่ฉันม่ายเข้าใจแก

            ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมานะ บางที่ฉันทำอารายม่ายดีกะแก ขอโทษจิงๆ

      ขอบคุณนะที่คอยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้ฉันตลอดมา วันเวลาดีๆที่มีให้ฉันจะม่ายมีวันลืมแกเลย

                  ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจิงๆ  ฉันก้อจะรักแกตลอดไปนะ Sa-La-P^a^O

                                                               ..........

                                                                ........

                                                                  .....

                                                                    ..

                                     แกก้อดูแลตัวเองดีๆและกาน จะขึ้นมหาลัยและ

                                         ตั้งใจเรียนและกาน อย่าเที่ยวมากนักนะ

                                          อย่าโมแต่ติดเด็กแหละ ตั้งใจซ้อมด้วย

                                    อย่ากินมากนักนะแก เด๋วก้ออ้วนตายกานพอดี

                                              

                                              

                                                                  ฉันเคยเชื่อว่า...

 

ปากกากับกระดาษ

กาลครั้งหนึ่งมีม้วนกระดาษกับปากกอยู่คู่หนึ่ง เรื่องราวของทั้งคู่ที่บันทึกบน

กระดาษโดยมีปากกาเป็นผู้เขียน ต่างก็….มีทั้งความวุ่นวาย และความเป็นระเบียบ

ซึ่งทุกอย่างล้วนกำลังเป็นไปด้วยดี ตามวิธีทางของมัน แต่แล้ว….อยู่มาวันหนึ่งก็มี

มือหลายมือมาจับปากกาขีดเขียนไปมา กระดาษก็ได้แต่อ้อนวอน…. "

ได้โปรดอย่าให้ใครมาจับเธอขีดเขียนได้ไหม ฉันขอแค่เธอเขียนของเธอเอง ก็ดีอยู่แล้ว

ถึงมันจะวุ่นวายบ้าง ฉันก็พอใจที่เธอเขียนของเธอเอง ฉันพอใจในสิ่งที่เธอเขียน

ในสิ่งที่เธอเป็น และในสิ่งที่เธอยากให้ฉันเป็น" ปากกาจะทนต่อแรงมือได้หรือ….

เธอจะรู้ไหมว่าสิ่งที่ขีดเขียนมันทำให้ฉันปวดร้าวเพียงใด หลังจากได้ขีดเขียนจนพอใจแล้ว

คงเหลือไว้แต่ความวุ่นวายวุ่นวายให้กับกระดาษ สิ่งที่น่าเสียดายมากที่สุด ...

ปากกานั้นไม่มี "ยางลบ" ที่พอจะใช้ลบรอยขีดเขียนที่วุ่นวายนั้น ออกไปได้

ร่องรอยของการขีดเขียนนั้น…. คงอยู่คู่กับกระดาษม้วนนั้นตลอดไป….

ไม่ว่าวันใดกลับมาอ่านมัน  ก็คงมีแต่ความวุ่นวายที่น่ารำคาญอยู่เสมอ ๆ

ปากกาคงคิดว่าไม่มีอะไรจะเขียนลงกระดาษให้ดูดีขึ้นได้ …..

มีแต่สิ่งที่วุ่นวายจากสิ่งที่เคยเขียนลงไป ปากกาก็ได้แต่บอกกระดาษอย่างเดียวว่า

 "เธอหมดคุณค่าต่อฉันแล้ว ฉันจะไม่เขียนเธอแล้ว เบื่อ......."

คงเพราะ ปากกาก็คิดว่ากระดาษนั้นหมดค่าไม่มีที่จะเขียนขีดหรือมันวุ่นวายเหลือเกินแล้ว

สมควรที่จะโยนลงถังขยะเสียก็ได้ กระดาษก็อยากจะบอกปากกาเช่นกัน

"กระดาษก็เป็นกระดาษอยู่แบบนี้ ไม่ได้ดีเลิศเหมือนที่เธอเคยฝันไว้

มีทั้งส่วนที่ดีและไม่ดี สีขาวกับสีดำ มีรอยด่าง มีรอยขรุขระ บ้าง

อย่างไรก็ตาม กระดาษก็จะพยายามทำให้ปากกาอย่างเต็มที่ เท่าที่กระดาษจะทำได้

ถ้าปากกาไม่พอใจในสิ่งที่กระดาษพยายามทำให้อย่างเต็มที่ ...ก็สุดแล้วแต่ใจของปากกา

หากไม่อยากจะเขียนกับกระดาษม้วนนี้แล้ว จะทิ้งมันเสีย ตามใจของปากกาก็แล้วกัน

ทั้งที่หากปากกาลองคลี่ม้วนกระดาษออกมาอีก กระดาษก็ยังมีเนื้ออีกมากที่พร้อมที่จะให้ปากกา

ขีดเขียนสิ่งต่าง ๆ อีกมากมาย" แต่แล้วกระดาษก็ไม่ได้พูดอะไร….

เพราะรู้ว่าปากกาไม่ยอมจะรับฟังอะไรอีกจากปากของกระดาษ

สิ่งที่รู้ตัวและรู้ดีเสมอตั้งแต่นั้น ตอนนี้เค้าไม่มีคุณค่าสำหรับปากกาอีกแล้ว

ปากกาคงมองเค้าเหมือนขยะ ไม่ว่าจะพูดอะไรออกไปก็ตาม ก็เป็นคำพูดที่ทำให้ไม่เป็นพอใจของปากกา….

ท้ายสุดกระดาษก็ได้แต่ร้องไห้เศร้าเสียใจอยู่ในถังขยะอยู่คนเดียว อยู่ในโลกแห่งความเหงา

ไม่สามารถจะพูดกับใครได้ ชะเง้อมองหาแต่ปากกาด้ามนั้นอยู่เสมอ ๆ

คงเป็นเพราะ ต้องจากปากกาที่อยากจะให้ขีดเขียนตัวเค้ามากที่สุดในชีวิต

อาจจะไม่มีวันที่ปากกานั้นกลับมาขีดเขียนกระดาษม้วนนี้อีกแล้ว หรือ

ไม่ก็คงไม่มีม้วนกระดาษที่เรียบพอที่จะให้ปากกาขีดเขียนอีกแล้วก็ได้

เพราะรอยยับที่ถูกทอดทิ้งไว้….ไร้ซึ่งการเหลียวแล เหมือนกับขยะที่ไรค่า ที่ใคร ๆ ไม่ต้องการอีกแล้ว

เต็มไปในกระดาษม้วนนี้ "นี่คงสาสมกับความรักที่เค้ามีให้กับปากกาอย่างเปี่ยมล้นแล้วใช่ไหม ? "

อาจจะฟังดูแล้วกระดาษคงเกลียดปากกาด้ามนั้นแล้ว แต่ความจริงแล้วก็เป็นอารมณ์ที่ใครก็เป็น

แม้ปากกาเองก็ตามถ้าลองได้เป็นกระดาษจะรู้ว่าเป็นอย่างไร

กระดาษอยากจะให้ปากการับรู้ไว้ ว่าไม่เคย ไม่เลย ที่จะเกลียดปากกา

กลับกันกับรอวันที่ปากกาจะกลับมาขีดเขียนเค้า จะรอวันที่ให้อภัยกัน กลับมาอยู่กับเหมือนดั่งเดิม

เหมือนวันที่เราเจอกันครั้งแรก เหมือนวันวานที่มีกันและกัน แต่ถึงอย่างไรกระดาษจะรู้ใจปากกาได้อย่างไร

ว่ายังต้องการกระดาษม้วนนี้อีกหรือไม่…อาจจะไม่ต้องการแล้วก็ได้

อาจจะมีกระดาษม้วนใหม่ที่ปากกากำลังขีดเขียนอยู่ก็เป็นได้

อย่างไรก็ตามข้อสัญญาได้ไหม ถ้าไม่มีกระดาษม้วนไหนที่ต้องการปากกาด้ามนี้

ขอได้ไหม กลับมาหากระดาษม้วนนี้ กระดาษม้วนนี้จะเป็นทุกสิ่งอย่างที่ปากกาต้องการ

ไม่ว่าจะยากเพียงได้ หากปากกาไม่มีหมึกพอจะเขียน ไม่เป็นไร กระดาษจะค่อยเติมให้เต็ม

แม้จะนานเพียงไร... ขอเพียงให้ปากกากลับมา...

                                               เมื่อวานเป็นวันสุดท้ายของชีวิต ม.ปลาย

                                    ทุกอย่างจบลงแต่ความเป็นเพื่อนของเราก้อยังเหมือนเดิม  

                       จากกุหลาบที่เคยงดงามใน ส.ก.น. เปลี่ยนกระถางใบใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัย

                                               สอบเสร็จแล้วคร้า...       

 

                                       กว่าจะรักเท่าวันนี้กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใช้เวลา...

                                                   ใช้เพียงมองตากันเมื่อไหร่...

                          

                                          กูก้อไม่รู้ว่าจะเขียนถึงพวกเมิงยังไง ก้อเอาเป็นว่า...

              กูคงเป็นคนที่มีเวลาน้อยที่สุดที่อยู่กับพวกเมิงช่ายมั้ย แต่กูอยากจะบอกเมิงว่า กูรักพวกเมิง

          ถ้ากูทำอะไรผิดไปกูก้ออยากจะขอโทษพวกเมิงด้วยนะ ถึงกูจะพูดไม่ค่อยเก่งแต่กูก้อรักพวกเมิงนะ

        พวกเมิงคือเพื่อนที่ดีที่สุดของกู พวกเมิงคือทุกสิ่งทุกอย่างของกู ถ้าชีวิตกูไม่มีพวกเมิงกูก้อคงอยู่ไม่ได้

    ถึงกูจะไม่ค่อยได้พูดกับพวกเมิง ถึงกูจะไม่มีเวลาอยู่กับพวกเมิงซักเท่าไหร่ ถึงกูจะไม่ค่อยได้ไปเที่ยวกับพวกเมิง

     แต่กูก้อรักพวกเมิงทุกคน ขอบคุนสำหรับเวลาดีๆที่อยู่ด้วยกัน ขอบคุนสำหรับทุกอย่าง กูจะจดจำเวลาดีๆเอาไว้

     มีคนอีกมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตพวกเมิง จะมีซักที่คนที่รักพวกเมิงจิง กูจะมีเพื่อนดีๆอย่างพวกเมิงอีกรึเปล่า

    จะมีใครดีกับกูเท่าพวกเมิงมั้ย เราคงไม่ได้นั่งกินข้าวด้วยกันหัวเราะกันอีกแล้ว เราคงไม่ได้คุยกันเล่นกันอีกแล้ว

        เราคงไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกแล้ว ทุกอย่างมานคงเป็นเพียงความทรงจำดีๆที่อยู่กับพวกเรา

             เวลาที่เราจบกันไปแล้ว พวกเมิงยังจะจำกูได้มั้ย แต่สำหรับกูพวกเมิงคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตกู

   กูจะไม่มีวันลืมพวกเมิงเลย ไม่ว่ากูจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่ากูจะเป็นยังงัย ในทุกเวลาในชีวิตกู ก้อจะมีพวกเมิงตลอดไป 

             ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย กูก้อยังคิดเถิงพวกเมิงเสมอ  ส.ก.น. รุ่น 25 ##  [ นางฟ้าโต๊ะหลัง ]

                                     

                                              กูขอให้พวกเมิงมีความสุขมากๆ

                                              กูขอให้พวกเมิงเจอกับสิ่งดีๆในชีวิต

                                              กูขอให้พวกเมิง EnT ติดนะ

                                              กูขอให้พวกเมิงรวย

                                              กูขอให้พวกเมิงเจอกับเพื่อนดีๆ

                                              กูขอให้พวกเมิงเจอกับคนที่รักเมิงจิง

                                    

                                            ขอให้ช่วงเวลาดีๆ อยู่กับเราไปอย่างนี้

                                           เป็นความทรงจำที่จะไม่ไม่ลดไปจากใจ

                                                อยากขอให้เทออยู่นานๆได้ไหม

                                       เพราะช่วงเวลานี้คือ ช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของฉัน

                                   

        ความเป็นเพื่อนของเรามันมีอีกมากมายเกินจะบรรยายมันออกมาคงไม่หมดหรอกจิงมั้ย 

                               สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตกู คือ การได้มีเพื่อนดีๆอย่างพวกเมิง                    

                                                     ## GooD Lucl< ##